دینی - صفحه 3 از 3 - پایگاه دانلود رایگان کتاب | دانلود کتاب

کتاب ابوذر نوشته دکتر علی شرعتی
دکتر شریعتی در این متن در توصیف ابوذر چهره ی محبوبش چنین میگوید :
« قلم من با افتخار غرور آمیزی بر روی این صفحات می لغرزد زیرا ، قهرمانی را که در این  داستان نقاشی می کند ، رقاصه ی پیست رقصی که میکوشد تا تماشاچیانش را از شهوت به جوش آورد نیست ، شاعری که در هوای عفن یک میخانه یا در کنار منقلی ستونهای ضخیم دود را به سقف می فرستد نیست ، عروسک هایی که پیرلویس ساخته است نیست .
یاران وفادار کاباره های زیر زمینها و پس کوچه های محلات بد نام پاریس نیست . داستان عشق های گندیده ای که از هولیوود الهام می گیرد ، سرگذشت طنازان اثیری و عشوه گر  جزیره ی کاپری که از همه سوی جهان ، شکمهایی را به سوی خویش میخواند که در زیر هر یک فاضلابی از شهوت نصب لست نیست .
پوست بدن نرم و مرمرین ستاره ی طنازی که هر صبح در وان شیر می خوابد ، چهره ای که کرمهای معطر بر آن برقی از چربی زده است ، لرزش هوس انگیز ران و پستانی که به صدها نویسنده نام و نان بخشیده است نیست .
قهرمان این داستان فرزند غیور صحراست ، فرزند صحرای مغروی است که با همه ی تنگدستی و عسرت ، همواره عار داشته است که ، حتی آسمان بر او اشک ترحم بارد ، فرزند صحرایی است که ، بر کرانه ی دریاها نشسته است و قرن ها از سر غرور در زیر آتش خورشید تشنه مانده ، برای آشامیدن آب ، سر به دریا نیز فرود نیاورده است .
چهره ی گندمگون و آفتاب زده ای است که خشونت صحرا در آن نقش بسته ، پوست چروکیده ای است همچون پاره ی چرمی ، در زیر آفتاب جزیره ، خشکیده و سیاه گشته است ، قامت باریک و بلندی است که بار رنج ها و سختی های بیابان اندکی آن را خمیده است ، سینه ی لاغر و استخوانی ای است که مردی و پایداری از آن می تراود ، و دو چشم دلیر شیری است که از لهیب آتش صحرا ، برای خویش ، دو نگاه ساخته است .
این داستان سر گذشت تند بادی است که در میان قبیله ای طغیان کرده و در صحرای خلوتی فرو نشست …….. سر گذشت مردی از غفار است . »
و اما جمله ی پایانی ، دکتر علی شریعتی می گوید  : هم نشین نیک از تنهایی بهتر است و تنهایی از هم نشین بد بهتر ، مالی را به امانت
بسپاری بهتر از آن است که مهر و موم کنی و مهر و موم کنی بهتر از آن است که کسی را متهم سازیم .

هر چند عالم هستى حیران حق است، رجوع به حق هرگز مورد غفلت کسى و چیزى قرار نمی‏گیرد و توجه به دو سیر نزول و صعود آدمى و تمام موجودات و ذرات جهان موجود هر اندیشمندى را به فکر فرو می‏برد و هیچ متفکرى نمی‏تواند نسبت به آن بی‏تفاوت باشد؛ چنان‏چه کلام ملکوتى «إنّا للّه و إنّا إلیه راجعون» به این دو معنا توجه میدهد.

اصل معاد و حیات دوباره‏ ى آدمیان و بازگشت آن‏ها به عالم آخرت یا پیوستگى سیر وجودى انسان و جهان در همه‏ ى دوره ‏ها و عوالم وجودى، حقیقتى ملموس است که گذشته از آن که مورد انکار و فراموشى قرار نمی‏گیرد، سرنوشت کلّى همه‏ ى مردمان نیز به آن بستگى دارد و آدمى نمی‏تواند نسبت به آن بی‏تفاوت باشد.
اصل وجود جهان و انسان، خود دلیل گویایى بر پیدایش دوباره‏ى زندگى در عالم آخرت می‏باشد؛ همان‏طور که از گذشته‏ هاى بسیار دور نیز این اندیشه با چهره‏ هاى گوناگون در میان همه ‏ى آدمیان با هر فکر و اندیشه و عقیده و مرام و مسلکى، آشنا، ملموس و رایج بوده است و هر دسته و گروهى به فراخور اندیشه و موقعیت مرام و مسلک خود از آن به‏گونه ‏اى یاد کرده و آن را دنبال می‏نموده است.