کتاب زمان و حکایت: پیکربندی زمان در حکایت داستانی
تیراژ کتاب : ۲۵۰۰
نوبت چاپ کتاب : ۱
تعداد صفحه : ۳۰۴
رده دیویی : ۸۰۹.۹۲۲
شابک : ۹۶۴-۷۳۸۷-۴۸-۲
نوع اثر : ترجمه
زبان کتاب : فارسی
قطع کتاب : وزیری
نوع جلد کتاب : شومیز
محل انتشار : تهران
نویسنده کتاب : پل ریکور
مترجم کتاب : مهشید نونهالی
کتاب حاضر، مشتمل بر سه کتاب مستقل، ‘پل ریکور’، ـ فیلسوف هرمنوتیک دوران معاصر ـ است. دل مشغولی تمامی آثار این اندیشمند فهم هستی از دریچهی تازه، یعنی از دریچهی تاویل متن، او را به پیجویی مناسبات ساختار و معنا و روابط پیچیدهی میان این دو سوق داده است. نگاه فلسفی به نقاط تلاقی و تماس ادبیات فلسفه، تحلیل امکانات و ظرفیتهای حکایت از رهگذر تامل در باب مقولهی زمان و کاوش در باب نوآوری معنا شناختی به مدد استعاره، شاکلههای اساسی این اثر… را شکل داده است. کتاب حاضر نظریهی راویانگی را که در قسمت ‘زمان و حکایت’ ارائه شده است، این بار نه در عرصهی حکایت تاریخی که در عرصهی حکایت تخیلی مطرح میکند. تجزیه و تحلیل پیکربندی زمان در حکایت تخیلی و از طریق آن، موضوع اصلی این کتاب است و با پیگیری تغییرات گذشته و اخیر و عملیات پیرنگ سازی به سه مقوله پرداخته: الگوهای منطق حکایت که در مکاتب مختلف ساختارگرایی ارائه شده است. بازی با زمان و بحثی که دیالکتیک ارتباط کلامی و گزاره میگشاید، راهیابی اثر داستانی به دنیاهای تخیلیای که در آن، زمان خود هدف اصلی است’.
کتاب زمان و حکایت: پیرنگ و حکایت تاریخی
مترجم کتاب : مهشید نونهالی
نویسنده کتاب : پل ریکور
تاریخ انتشار کتاب : ۱۳۸۳/۰۳/۱۰
محل انتشار : تهران
قطع کتاب : وزیری
رده دیویی : ۸۰۹.۹۲۲
نوع جلد کتاب : گالینگر
تعداد صفحه : ۳۹۸
نوع اثر : ترجمه
زبان کتاب : فارسی
شماره کنگره : PN۲۱۲/ر۹ز۸
نوبت چاپ کتاب : ۱
تیراژ کتاب : ۱۲۰۰
شابک : ۹۶۴-۷۳۸۷-۲۵-۳
‘زمان و حکایت’ مشتمل بر سه کتاب, مستقل, اثر ‘پل ریکور’است. ‘دلمشغولی تمامی آثار این اندیشمند برجسته, فهم هستی از دریچهای تازه, یعنی از دریچه تاویل متن, او را به پیجویی مناسبات ساختار و معنا و روابط پیچیده میان این دو سوق داده است. نگاه فلسفی به نقاط تلاقی و تماس ادبیات و فلسفه, تحلیل امکانات و ظرفیتهای حکایت از رهگذر تامل در باب مقوله زمان و کاوش در باب نوآوری معناشناختی به مدد استعاره, شاکلههای اساسی این اثر بزرگ را شکل داده است. در کتاب حاضر زمانمندی تجربه بشری و حکایت شدن این زمان, منجر به تلاقی شیوه تاریخی و شیوه داستانی حکایت میشود. به عبارت دیگر زمان در صورتی زمان بشری میگردد که به شیوه روایی بیان شود و حکایت وقتی گویاست که خصوصیات تجربه زمانمند را ترسیم کند. ریکور با استعانت از پدیدار شناسی زمان, تاریخنگاری و نظریه ادبی حکایت داستانی ثابت میکند که حلقه میان راویانگی و زمانمندی دور باطل نیست. علاوه بر این ریکور با ارائه دو مقدمه مستقل, یکی نظریه زمان قدیس آوگوستینوس و دیگری نظریه پیرنگ ارسطو به ابداع نظریه خاص خود میرسد, مبنی بر این که حکایت شامل سه بعد ‘تقلیدی’ است؛ یکی نسبت به زمان زیسته, دوم نسبت به زمان خاص پیرنگسازی و سوم در رابطه با زمان خوانش’.





