خلاصه ای از کتاب

مجموعه شعر

مهدی سهیلی شاعر و نویسنده ایرانی درهفتم تیر ماه سال ۱۳۰۳ در تهران متولد شد.نام خانوادگی خود را از حاجی علی اکبری سمنانی به سهیلی در سال ۱۳۲۲ تغییر داد . در ۱۹۵۷ چند اثر از وی را در مسکو به چاپ رساندند. او سال ها در رادیو ایران برنامه اجرا کرد. سهیلی در زمینه نمایش نامه نویسی نیز فعالیت داشته است.وی در ۱۸ مرداد ۱۳۶۶ در سن ۶۳ سالگی در گذشت . پس از پایان تحصیلات ابتدایی به فراگرفتن علوم قدیمیه و صرف و نحو عربی و منطق و معانی نزد استادان فن پرداخت و دوره متوسطه را در دبیرستان نظام آباد به پایان آورد . سپس وارد خدمات مطبوعاتی و روزنامه نگاری شد . اشک مهتاب اولین مجموعه شعر اوست که در فروردین ۱۳۴۷ به چاپ رسید. آتش خشم وی زود زبانه می کشید و زود هم سرد می گشت. در برابر ناملایمات صبور و همچنان شکرگذار بود.یکی از خصوصیات بارز او صراحت در گفتار بود. وی معتقد است :« حق گفتن و دشمن تراشیدن بسی بهتر است از ناحق شنیدن و دوست یافتن.» وی معتقد به خضوعِ بدون قید و شرط را نمی پذیرفت. او می گوید : مرا بسیار دوست صمیمی و دشمن قدیمی است. که دوستان در پی تهییج من اند و دشمنان در پی ترویج من اند. که خداوند بر عمر یکایکشان بیفزاید….

چرا ننالد ز تیره بختی دلی که حال دعا ندارد
چرا نگرید ز بینوایی کسی که دل با خدا ندارد

ز خواب مستی دو دیده وا کن به خلوت شب خدا خدا کن
خدای خود را شبی صدا کن که درد غفلت دوا ندارد

به هر کلامی که شور او نیست به هر سرایی که نور او نیست
کلام بی او اثر نبخشد سرای بی او صفا نارد

ز آزمندی چو بی قراران به شوق گنجی اسیر رنجی
جمال راحت نبیند آن کس که سر به کوی رضا ندارد

اگر دلی را به ناله آری ز برق آهش امان نداری
بلا در افتد به هر چه داری که چوب یردان صدا ندارد

چو آه مظلوم کند کمانه سرای ظالم ظود نشانه
چو برق بگریز از این میانه که تیر آهش خطا ندارد

چو مرغ جانت ز تن رها شد همیشه زنده ست مگو کجا شد
کسی چو میرد مگو فنا شد که نقش هستی فنا ندارد

دیباچه:
صدا صدای خداست
۲.دروغ فاش
۳.تخت اسکندر کجاست
۴.سفر به شهر کودکی
۵.سقوطی پس از پرواز
۶.لحظه ها ی ناب
۷.فرعون
۸.عاشق صادق
۹.چوب یزدان
۱۰.نعره ی چنگیز
۱۱.قصه ی دل
۱۲.شتاب تاریخ
۱۳.نقص کامل
۱۴.شهید
و…

مشتمل بر زیباترین غزلهای ۲۳۰ تن شاعر غزل سرا از روزگار دیرین تا امروز

در هر جامعه‌ای به نسبت شرایط زمانی و مکانی و سیر تطور آن، یکی از شاخه‌های هنر، یکی از ژانرها یا انواع آن، نقش محوری و کارکرد غالب و برتر به خود می‌گیرد. در فرهنگ ایرانی نیز به دلایلی چند، هنر کلامی یا ادبیات، و به ویژه شعر غنایی (که تا چند دهه پیش غزل نماینده برتر آن بود)، به طور سنتی ـ تاریخی از این ویژگی برخوردار بوده است.
نیاز فرهنگی ـ اجتماعی به این شاخه هنری در جامعه ایرانی، بدان نقش محوری بخشیده و در نتیجه انگیزه وی عامل رشد و گسترش آن شده است. اما امروزه به علت تطور جامعه ایرانی و دگرگونی شرایط اجتماعی، آن نیاز فرهنگی جای خود را به نیازهای فرهنگی در قلمرو هنرهای دیگر و ژانرهای دیگر داده است. در چنین شرایطی آگاهی نسل امروز جامعه از تاریخ هنر و ادبیات گذشته خود ضروری است. هدف از گردآوری مجموعه حاضر در دسترس قرار دادن گزیده‌ای از شعرهای غنایی فارسی از آغاز سده چهارم هجری تا امروز است.

مهی کز دوریش در خاک خواهم کرد جا امشب
به خاکم گو میا فردا، به بالینم بیا امشب
مگو فردا برت آیم که من دور از تو تا فردا
نخواهم زیست خواهم مرد یا امروز یا امشب
ز من او فارغ و من در خیالش تا سحر کایا
بود یارش که و کارش چه و جایش کجا امشب
شدی دوش از بر امشب آمدی اما ز بیتابی
کشیدم محنت صد ساله هجر از دوش تا امشب
شب هجر است و دارم بر فلک دست دعا اما
به غیر از مرگ حیرانم چه خواهم از خدا امشب
چو فردا همچو امروز او ز من بیگانه خواهد شد
گرفتم همچو دیشب گشت با من آشنا امشب
ندارم طاقت هجران چو شب‌های دگر هاتف
چه یار از من شود دور و چه جان از تن جدا امشب
                                             هاتف اصفهانی