محل انتشار : قم 
نویسنده کتاب : مصطفی کریمی 
رده دیویی : ۲۹۷.۱۵ 
تاریخ انتشار کتاب : ۱۳۸۳/۰۳/۲۰ 
نوع جلد کتاب : شومیز 
قطع کتاب : وزیری 
تعداد صفحه : ۴۰۸ 
نوع اثر : تالیف 
زبان کتاب : فارسی 
شماره کنگره : BP۶۵/۴/ک۴ق۴ 
نوبت چاپ کتاب : ۱ 
تیراژ کتاب : ۱۰۰۰ 
شابک : ۹۶۴-۵۸۸۳-۶۰-۱ 
 
‘آن چه هدف اصلی این نوشته را تشکیل می‌دهد, جست و جو از نقش قرآن در قلمرو شناسی دین بوده, و پرسش اصلی این است که آیا برای به دست آوردن قلمرو دین می‌توان به قرآن کریم مراجعه کرد یا نمی‌توان, و باید پیش از مراجعه به قرآن, با مباحث برون دینی, قلمرو دین را به دست آورد و آیه‌های مربوط به قلمرو دین را بر اساس آن فهم تفسیر کرد…’. بر این اساس, مفروض‌های بحث عبارت‌اند از: ۱ ـ دین اسلام, با انسان و ویژگی‌های او متناسب است‌؛ یعنی شارع و آورنده دین, انسان بودن, صفت‌ها, توانمندی‌ها و ضعف‌های وی را در نظر داشته است. ۲ ـ خاتمیت و پایان یافتن وحی, به معنای انقطاع ارتباط مستقیم و حیاتی است, نه بی‌نیازی انسان از وحی و آموزه‌های الاهی, بنابراین, انسان‌ها همیشه به وحی نیاز دارند و باید برای رسیدن به سعادت, از احکام, دستورها و معارف آن استفاده کنند. ۳ ـ رابطه علم (به معنای عام) و دین, تساوی عموم خصوص مطلق (به سود دین) نیست‌؛ یعنی دین تمام احکام و معارف و دستورهای مورد نیاز انسان و آن چه با علم کشف می‌شود, بیان نمی‌کند. ۴ ـ خداوند در قرآن کریم به زبان مردم سخن گفته است که با شرایط و قواعد لازم می‌توان به احکام و معارف آن دست یافت.