ریچارد رایت  نمونهٔ شکوفائی از این گلهای سیاه است که در سال ۱۹۰۸ در ناچز  از شهرهای میسی‌سیپی، در خانواده‌ای تهیدست دیده به‌جهان گشود. پیش از آنکه سنش آغاز تحصیل را اقتضا کند خانواده‌اش به‌ممفیس  کوچ کردند.
دیری نگذشت که پدر ریچارد خانواده‌اش را ترک گفت، لیکن بدبختانه جای خالی او را مهمانی ناخوانده گرفت و این مهمان گرسنگی بود. سرانجام مادرش توانست به‌عنوان آشپز به‌کار بپردازد. در این هنگام که گرسنگی از در بیرون رفته بود، دشواری دیگری در آستانهٔ زندگی این خانوادهٔ کوچک پدیدار گشته بود. از آنجا که مادر ریچارد ناگزیر بود سراسر روز را کار کند، دیگر نمی‌توانست از عهدهٔ سرپرستی و تربیت دو کودک خود برآید. کوچه‌ها و خیابان‌های شهر ممفیس این سرپرستی را پذیرفتند.

چندی بعد بیماری مادر را از کار بازداشت تا دیگربار فقر گریبان خانوادهٔ کوچک را بگیرد. دیگر درآمدی برای پرداخت اجاره اطاق و نیمه‌سیر نگاهداشتن شکمهای دو طفل تیره‌روز وجود نداشت. تنها چاره این بود که مادر، آن دو را به‌یتیم‌خانه بفرستد و خود تنها با گرسنگی و بیماری بجنگد.
خوراک نامناسب و کار دشوار در یتیم‌خانه، ریچارد را به‌گریز واداشت، لیکن این گریز بی‌ثمر بود، چون او را گرفتند و به‌یتیم‌خانه بازگرداندند. سرانجام مادرش با اندک پس‌انداز خود توانست کرایهٔ سفر دو فرزندش را بپردازد و آنان را به‌شهر جکسون Jackson نزد خود بیاورد.

زندگی خانوادهٔ ریچارد مدتها با دربدری و گرسنگی ادامه یافت و با افلیج شدن مادر نومیدی بر آن سایه افکند. ریچارد که تا دوازده سالگی بیش از یک سال به‌مدرسه نرفته بود، در خود اشتیاق به‌نویسندگی را احساس کرد و برای نیل به‌آرزوی بزرگ خویش بار دیگر به‌تحصیل پرداخت. هزینهٔ زندگی را با توسل به‌کارهای گوناگون در ساعتهای فراغت از کلاس، به‌چنگ می‌آورد. هفده ساله بود که شهر مسکنت‌بار جکسون را ترک گفت و به‌ممفیس رفت. در آنجا با یافتن شغلی که دستمزد هفتگی آن ده دلار بود، زندگی جدیدی را آغاز کرد. شبها تا دیرگاه کتابهائی را که با استفاده از کارت عضویت یک سفیدپوست خوش‌قلب از کتابخانهٔ عمومی ممفیس می‌گرفت، مطالعه می‌کرد. در آن هنگام سیاهپوستان حق استفاده از این کتابخانه را نداشتند.