کتاب یادها و بودها
ویراستار :سیدعلیرضا میرعلی‌نقی
نویسنده کتاب : ایرج زهری
تاریخ انتشار کتاب : ۱۳۸۲/۰۷/۱۶
محل انتشار : تهران
قطع کتاب : رقعی
رده دیویی : ۸fa۲.۶۲
نوع جلد کتاب : شومیز
تعداد صفحه : ۲۹۲
نوع اثر : تالیف
زبان کتاب : فارسی
شماره کنگره : PIR۸۰۷۶/ه۳۵د۷
نوبت چاپ کتاب : ۱
تیراژ کتاب : ۲۲۰۰
شابک : ۹۶۴-۵۶۴۳-۹۵-۳
کتاب حاضر, مجموعه‌ای است از خاطرات ‘ایرج زهری ‘نمایش‌نامه‌نویس ایرانی که اینک در سوئد به سر می‌برد .وی خاطر نشان می‌کند’ :یادها و بودها ‘گونه‌ای کارنامه هنری است .بر آن سرم که فضای تئاتر ایران را بررسی کنم, امتیازها و مشکل‌ها, بدی‌ها و خوبی‌های هنرمندانش ـ از جمله خودم ـ را نشان بدهم .در طول بیش از چهل سال حضور در پهنه هنر ایران, با چهره‌های درخشانی از هنرمندان :هموطن و خارجی آشنا شدم, دوست گرفتم, هم محبت بسیار و هم دشمنی بی اندازه دیدم, اهل ملاحظه‌کاری, پارتی‌بازی و زد و بند نبودم, با هنر ‘راحت الحلقومی ‘و هنرمندان آن میانه نداشتم, به کم راضی نبودم, نه تنها بر دیگران که بر خودم هم سخت می‌گرفتم و می‌گیرم ..در این یادداشت‌ها از زندگی زندگان با شما حرف می‌زنم .میان نام هنرمندان در زمینه تئاتر و موسیقی و نقاشی, گاه نام هنرمندان را می‌خوانید که از نگاه چشم ما رفته‌اند . آیین من بی مرگی است, باور من, نگاه دل و اندیشه است, آنها برای من زنده جاویدند .’
کتاب کمدی ـ تراژدی حکومت زمانخان به روزگار قاجار در ولایت بهشت‌آباد و توابع
- books
- معرفی کتاب
- ۲۴ام دی ۱۳۹۵
- بدون نظر
کتاب کمدی ـ تراژدی حکومت زمانخان به روزگار قاجار در ولایت بهشت‌آباد و توابع
محل انتشار : تهران
نویسنده کتاب : ایرج زهری
رده دیویی : ۸fa۲.۶۲
تاریخ انتشار کتاب : ۱۳۸۳/۱۲/۰۹
نوع جلد کتاب : شومیز
قطع کتاب : رقعی
تعداد صفحه : ۱۶۰
نوع اثر : تالیف
زبان کتاب : فارسی
شماره کنگره : ۸۰۷۶ PIR /ه۳۸۵ح۸
نوبت چاپ کتاب : ۱
تیراژ کتاب : ۱۱۰۰
شابک : ۹۶۴-۳۴۱-۳۵۲-۷
ماجرایی که در این نمایش نامه‌ی طنزآمیز روایت می‌شود بدین قرار است: ‘زمانخان’ حاکم جدید ولایت بهشت آباد در عهد قاجار است. او با پول و رشوه این مقام را کسب کرده است. زمانخان ابتدا پس از ورود به ولایت بهشت آباد تا امرا و اشراف دیدار می‌کند و متذکر می‌شود که باید با همه با عدالت رفتار شود؛ اما رفته رفته مشخص می‌گردد که این حرف, ترفندی بیش نبوده زیرا خود به تدریج خزانه را تهی می‌کند. با همکاری اطرافیانش از جمله ‘کعب الاحبار’ و ‘فراش باشی’ مردم را سرکیسه می‌کند و هر یک از دست‌اندرکاران به نوعی به نان و نوا می‌رسند و البته آن که سرش بی‌کلاه می‌ماند خود ملت است. این موقعیت‌ها در نمایش با توجه به دو شخصیت شوخ و شنگ, سبب طنز در نمایش می‌شود.
