وقتی آفتاب سرزمین آدمیان را تصرف کرد قطار سرنوشت بر روی ریل زندگی سرعت خود را از سر گرفت. با بلند شدن صدای زنگ تلفن، مهشید سراسیمه از خواب پرید.

صدای پای نگهبان در سحرگاهان خبر از رفتن می داد.

با باز شدن در سلول، تارا که گوشه ای کز کرده بود با حالتی رمیده نگاه وحشتزده اش را به صورت سرد و بی روح زنی دوخت که برای انتقال او به پای چوبه اعدام آمده بود.

در یک لحظه صدای عربده زندانیان که بوی مرگ را استشمام کرده بودند بر فضا طنین افکند.

همه اجیر شده بودند تا با نظاره کردن آن اعدام درست زندگی کردن را سرمشق خود کنند.

تارا که آن روزها در میان زندانیان لقب خون آشام به خود گرفته بود، به سختی از میان مشتهای گره کرده زندانیان گذر کرد.