شوق با تو بودن
نویسنده کتاب : پروین کمال زاده
انتشارات کتاب : پرسمان
زبان کتاب : فارسی
تعداد صفحه کتاب : ۶۱۰
قطع کتاب : رقعی – سال چاپ کتاب : ۱۳۹۲ – نوبت چاپ کتاب : ۱
شماره کتاب : ۹۸۱۴۵

خلاصه ای از کتاب
سایه­ی مردی به دنبالش بود. با تمام قدرت می­دوید و جرأت نگاه کردن به پشت سرش را نداشت. تماس دست مرد را روی گردنش احساس کرد و از ته دل ناله زد : «کمکم کنید… تو رو خدا کمکم کنید.» مطمئن بود که کسی صدای التماسش را نشنیده. دیگر پاهایش یارای حرکت نداشتند. قلبش به شماره افتاده بود که با صدای حاج­بابا از خواب پرید و در رختخواب نشست.

ـ پاشو نگارجان، مدرسه­ت دیر می­شه­ها. چرا این­قدر تو خواب جیغ می­زدی؟
به خواب آشفته­اش فکر کرد و از این­که تمامی آن اتفاقات خیالی بیش نبوده، لبخندی به لب­هایش آمد.
ـ هیچی حاج­بابا، عزیز کجاست؟ صبحونه حاضره؟
ـ آره تنبل خانم، بلند شو بدو. جدی می­گم، دیر شده­ها.

یک ربع بعد نگار بسم­الله­ی گفت و از خانه بیرون آمد. سوز پاییزی اشک چشمش را درآورد و احساس سرما کرد. با دیدن جعبه­های مقوایی که درهم فشرده شده بودند، اشک­هایش را پاک و با دقت به روبرو نگاه کرد. از خانه شوکت خانم بعد از دو ماه رفت و آمد بناء و نقاش و کاشی­کار، بوی زندگی می­آمد. چه­طور متوجه نشده بودند که صاحبخانه­ی جدید اثاث آورده است؟ یاد شوکت خانم افتاد، چه­قدر دلش برای او تنگ شده بود.

پیرزن مهربان طاقت دوری تنها دخترش را نداشت و یک سال بعد از عروسی بنفشه خانه­ی زیبا و بزرگش را که همانند نگینی در آن محله می­درخشید را فروخت و به کرمانشاه نزد او رفت. چه­قدر نگار او را دوست داشت و بارها از او خواسته بود که هم صحبتش شود و او با جان و دل پذیرفته بود. سوز هوا و یاد شوکت خانم باعث جاری شدن اشک­هایش شده بود. سعی کرد بر سرعت قدم­هایش بیفزاید و خود را به موقع به مدرسه برساند.

سال آخر دبیرستان بود. مثل برادرش نیما شاگرد باهوش و زرنگی بود. نیما مهندسی عمران خوانده بود و بیست و شش ساله بود. نورچشم عزیز و حاج­بابا. آن­ها عاشقانه دوستش داشتند و همیشه به او می­بالیدند، البته حق هم داشتند. او بعد از ده سال که از ازدواج پدر و مادرش می­گذشت با کلی نذر و نیاز و دوا و درمان به دنیا آمده بود و با اخلاق و رفتار مردانه و پرجذبه­اش باعث شده بود که احترام زیادی در بین خانواده و دوستان داشته باشد.

نگار در مدرسه به دلیل مسابقه­ی والیبالی که در زنگ ورزش انجام داده بود، خسته و ناتوان بعد از پیمودن راه طولانی مدرسه تا خانه روی صندلی آشپزخانه نشست. عزیز با مهربانی نگاهش کرد :

ـ خیلی خسته­ی مادر؟ از قیافه­َت معلومه، حتماً والیبال بازی کردی؟