محل انتشار : تهران 
نویسنده کتاب : علی تسلیمی 
رده دیویی : ۸fa۱.۶۲۰۹ 
تاریخ انتشار کتاب : ۱۳۸۳/۰۲/۲۱ 
نوع جلد کتاب : شومیز 
قطع کتاب : رقعی 
تعداد صفحه : ۳۰۴ 
نوع اثر : تالیف 
زبان کتاب : فارسی 
شماره کنگره : PIR۳۵۴۴/ت۵گ۴ 
نوبت چاپ کتاب : ۱ 
تیراژ کتاب : ۳۰۰۰ 
شابک : ۹۶۴-۷۵۱۴-۲۳-۹ 
 
در این کتاب, شعر نو ایران تا آغاز دهه هشتاد بررسی و نقد شده است. به تصریح کتاب, محور اساسی مباحث, ‘جریان‌های شعری است, نه رویکرد صرف به تاریخ ادبیات یا معرفی و نقد قالبی و مستقل هر یک از چهره‌های شعر معاصر’. نویسنده جریان‌های شعری معاصر را در قالب پنج گزارش تبیین می‌کند که عبارت‌اند از: ‘شعر رمانتیک ایران’, ‘شعر اجتماعی ایران’, ‘مدرنیست‌های متعارف’, ‘مدرنیسم و مدرنیست‌های رادیکال (شالوده شکن و پست مدرن)’ و ‘شعرهای دوره اخیر تا آغاز دهه هشتاد’. وی خاطرنشان می‌کند: ‘… در شعر رمانتیسم ابتدا با زمینه‌های سنتی و تعزلی مواجه‌ایم. سپس با قالب نیمایی. اما شعر رمانتیک همچنان محتواگر و نیمه سنتی است نه فرم گرا… شعر اجتماعی به دو بخش رئالیستی و سمبولیستی تقسیم شده است. شعر اجتماعی از دهه بیست تا پایان دهه شصت شامل شعرها و شعارهای ایدئولوژیک ونیمه هنری و غیر هنری شاعران حزبی, چریکی و در پایان, مذهبی است. زبان و ساخت شعرهای سمبولیسم اجتماعی ایران, بنابر تاثیرپذیری آگاهانه و ناخودآگاه از اسطوره‌ها, دارای استعاره‌های روشن و تقابل‌های دوگانه است…. شعر مدرن دارای سمبول‌های مبهم است و به نوعی درمیان فرم و محتوای آن عینیت دیده می‌شود. شاعر, تجربه زبانی دارد. با همین رویکرد, زبان و ساختار اشعاری چند از شاعران بزرگ معاصر چون نیما, شاملو, فروغ و سهراب بررسی شده‌اند… مدرنیست‌های رادیکال با شعرهای نوشتاری و صوتی ـ شنیداری و کنکریت پا را از مدرنیسم فراتر گذاشتند. آن‌گاه موج نو, بنا بر دهن کجی به شعر مدرن متعارف ایجاد شد و بر ابهام‌ها و پیچیدگی‌های شعر چنان افزود که مخاطبی چندان نداشت. در گزارش پنجم کتاب نمونه‌هایی از شعرهای اخیر تا آغاز دهه هشتاد با تحلیل مختصر, عرضه شده است. نگارنده در پایان تصریح می‌کند: ‘در نگاهی کلی به ادبیات معاصر, باید گفت که سنت‌گرایان از حمایت بیشتر عوام برخوردارند. و این, نشانه آن است که زبان و لایه معنایی آن در ایران تحول چندانی نیافته است…’.

 
محل انتشار : تهران 
نویسنده کتاب : علی تسلیمی 
رده دیویی : ۸fa۳.۶۲ 
تاریخ انتشار کتاب : ۱۳۸۳/۰۲/۲۷ 
نوع جلد کتاب : شومیز 
قطع کتاب : رقعی 
تعداد صفحه : ۳۴۶ 
نوع اثر : تالیف 
زبان کتاب : فارسی 
شماره کنگره : ۳۸۶۹ PIR/ت۵گ۴ 
نوبت چاپ کتاب : ۱ 
تیراژ کتاب : ۳۰۰۰ 
شابک : ۹۶۴-۷۵۱۴-۱۷-۴ 
 
مطالب کتاب در قالب هفت ‘گزارش’ در باب داستان‌نویسی دوره معاصر تدوین شده است. به زعم نگارنده, ادبیات داستانی ما بیشتر مضمون‌گرا بوده از این رو وی گزارش‌های داستان‌نویسی را براساس مضمون ـ نه فرم و ساخت ـ تقسیم کرده است. هفت گزارش کتاب عبارت‌اند از: ‘آغاز داستان‌نویسی’, ‘جامعه‌گرایی و جامعه گریزی’, ‘روایت‌های روستایی و محلی’, ‘روایت‌های شهری’, ‘جریان‌های مدرن’ و ‘ادبیات وقایع انقلاب و جنگ’. بر این اساس, نگارنده تصریح می‌کند: ‘۱ـ آغاز داستان‌نویسی: از اواخر قرن سیزدهم شمسی, داستان‌نویسی به تاثیر از داستان‌ها و رمان‌های اروپایی, رمانس‌ها, رمان‌واره‌های قدیم ایرانی, نثر روزنامه‌ای و رمان واره‌های جدید (آثار طالبوف, مراغه‌ای و…) در ایران رایج شد. منتها داستان‌های کوتاه جمال‌زاده و دیگران به سبب گرایش به رئالیسم اجتماعی و طنز, از صافی آثاری انتقادی و طنزآمیز به ویژه چرند و پرند دهخدا گذشت… ۲ ـ عشق, مرگ, زندگی: از دهه دوم قرن ۱۴ شمسی داستان‌های ‘بوف کوری’ در ایران رشد کرد…. بسیاری از مقلدان بوف کور چون شاملو, بنابر سرخوردگی‌های جهان امروز, رنگ عشق را تیره‌تر کردند… ۳ ـ جامعه گرایی و جامعه‌گریزی: نویسندگان این گزارش, مستقیم‌تر از دیگران به مسائل اجتماعی و سیاسی نظر داشتند و اکثرا تا پیش از کودتا خوش‌بین‌تر بودند و پس از آن به کمند بدبینی و سرخوردگی درافتادند… ۴ ـ روایت‌های روستایی و محلی: روایت‌های روستایی مجموعا به لحاظ ابهام در فرم و زبان, حد وسطی بود از ادبیات ‘بوف کوری’ و ادبیات جامعه‌گرا, این روایات در آثار عده‌ای به پیشرفت‌های چشمگیر رسید, و در آثار متاخر از جمله آثار محمدعلی,فضا و فرم تازه‌تری یافت…. ۵ ـ روایت‌های شهری: این داستان‌ها همچون داستان‌های روستایی فواید جامعه شناختی دارند. روایات شهری جامعه ترس خورده و روان نثرند, روستا را به شهر آورد و شهر را به عنوان روستای بزرگ توصیف کرد… ۶ ـ جریان‌های مدرن: جریان‌های مدرنیسم و فرمالیسم در یک معنا از ابراهیم گلستان آغاز می‌شود… اگر چه مرزهای مدرنیسم و پسامدرن در این جا و آن جا ناشناخته‌اند اما عملا در بررسی و نقد آثار مندنی‌پور, رضا براهنی, منیرو روانی‌پور و دیگران این مرزها به نسبت شناخته می‌شوند… ۷ ـ ادبیات وقایع انقلاب و جنگ: این گزارش ادامه حیات جامعه‌گرا و متعهد, ترجیحا در دهه شصت است. فرم و مضمون این بخش ساده است, مرگ آثاری که مایه‌های طنز و انتقادی بیشتری دارند.