کتاب ابوذر نوشته دکتر علی شرعتی
دکتر شریعتی در این متن در توصیف ابوذر چهره ی محبوبش چنین میگوید :
« قلم من با افتخار غرور آمیزی بر روی این صفحات می لغرزد زیرا ، قهرمانی را که در این  داستان نقاشی می کند ، رقاصه ی پیست رقصی که میکوشد تا تماشاچیانش را از شهوت به جوش آورد نیست ، شاعری که در هوای عفن یک میخانه یا در کنار منقلی ستونهای ضخیم دود را به سقف می فرستد نیست ، عروسک هایی که پیرلویس ساخته است نیست .
یاران وفادار کاباره های زیر زمینها و پس کوچه های محلات بد نام پاریس نیست . داستان عشق های گندیده ای که از هولیوود الهام می گیرد ، سرگذشت طنازان اثیری و عشوه گر  جزیره ی کاپری که از همه سوی جهان ، شکمهایی را به سوی خویش میخواند که در زیر هر یک فاضلابی از شهوت نصب لست نیست .
پوست بدن نرم و مرمرین ستاره ی طنازی که هر صبح در وان شیر می خوابد ، چهره ای که کرمهای معطر بر آن برقی از چربی زده است ، لرزش هوس انگیز ران و پستانی که به صدها نویسنده نام و نان بخشیده است نیست .
قهرمان این داستان فرزند غیور صحراست ، فرزند صحرای مغروی است که با همه ی تنگدستی و عسرت ، همواره عار داشته است که ، حتی آسمان بر او اشک ترحم بارد ، فرزند صحرایی است که ، بر کرانه ی دریاها نشسته است و قرن ها از سر غرور در زیر آتش خورشید تشنه مانده ، برای آشامیدن آب ، سر به دریا نیز فرود نیاورده است .
چهره ی گندمگون و آفتاب زده ای است که خشونت صحرا در آن نقش بسته ، پوست چروکیده ای است همچون پاره ی چرمی ، در زیر آفتاب جزیره ، خشکیده و سیاه گشته است ، قامت باریک و بلندی است که بار رنج ها و سختی های بیابان اندکی آن را خمیده است ، سینه ی لاغر و استخوانی ای است که مردی و پایداری از آن می تراود ، و دو چشم دلیر شیری است که از لهیب آتش صحرا ، برای خویش ، دو نگاه ساخته است .
این داستان سر گذشت تند بادی است که در میان قبیله ای طغیان کرده و در صحرای خلوتی فرو نشست ........ سر گذشت مردی از غفار است . »
و اما جمله ی پایانی ، دکتر علی شریعتی می گوید  : هم نشین نیک از تنهایی بهتر است و تنهایی از هم نشین بد بهتر ، مالی را به امانت
بسپاری بهتر از آن است که مهر و موم کنی و مهر و موم کنی بهتر از آن است که کسی را متهم سازیم .

هر چند عالم هستى حيران حق است، رجوع به حق هرگز مورد غفلت كسى و چيزى قرار نمی‏گيرد و توجه به دو سير نزول و صعود آدمى و تمام موجودات و ذرات جهان موجود هر انديشمندى را به فكر فرو می‏برد و هيچ متفكرى نمی‏تواند نسبت به آن بی‏تفاوت باشد؛ چنان‏چه كلام ملكوتى «إنّا للّه و إنّا إليه راجعون» به اين دو معنا توجه میدهد.

اصل معاد و حيات دوباره‏ ى آدميان و بازگشت آن‏ها به عالم آخرت يا پيوستگى سير وجودى انسان و جهان در همه‏ ى دوره ‏ها و عوالم وجودى، حقيقتى ملموس است كه گذشته از آن كه مورد انكار و فراموشى قرار نمی‏گيرد، سرنوشت كلّى همه‏ ى مردمان نيز به آن بستگى دارد و آدمى نمی‏تواند نسبت به آن بی‏تفاوت باشد.
اصل وجود جهان و انسان، خود دليل گويايى بر پيدايش دوباره‏ى زندگى در عالم آخرت می‏باشد؛ همان‏طور كه از گذشته‏ هاى بسيار دور نيز اين انديشه با چهره‏ هاى گوناگون در ميان همه ‏ى آدميان با هر فكر و انديشه و عقيده و مرام و مسلكى، آشنا، ملموس و رايج بوده است و هر دسته و گروهى به فراخور انديشه و موقعيت مرام و مسلك خود از آن به‏گونه ‏اى ياد كرده و آن را دنبال می‏نموده است.