«ابن سينا» از بزرگ‏ترين مشاهير فلسفه، اطباى نامى و اعاظم حكماى اسلامى در اوايل قرن پنجم هجرى است كه آثار علمى ايشان در تمام علوم و فنون گوناگون؛ اعم از فلسفه، طب، علوم غريبه، طلسمات و غيره موجب اشتهار وى گرديد و از همين رو جزو معدود نوابغى است كه توانست گوى سبقت را در جهات مختلف از دانشمندان معاصر خود بربايد.
ابن سينا با همه‏ى قدرت و احاطه‏اى كه به فلسفه‏ى ارسطو داشت و با تمام تبحّرى كه در شرح و تفسير اقوال و آراى آن حكيم يونانى به كار برد، در اواخر عمر خود به حكمت اشراق توجه خاصى پيدا كرد و از اين راه به عرفان ـ كه يكى از ريشه‏هاى اصلى حكمت اشراق است ـ متمايل گرديد.
درباره‏ى رابطه‏ى شيخ الرّئيس و عرفان در ميان دانشمندان اسلامى معاصر تا حدّى اختلاف است، به نحوى كه بعضى وى را يك عارف و صاحب مقامات مى‏دانند كه در اواخر عمر خود تحوّل فكرى براى او پديد آمده و به‏سوى عرفان روى آورده است و برخى ديگر نيز چنين نمى‏انديشند. به تعبير ديگر، كلام در اين است كه آيا ابن سينا در رابطه با مقامات عارفان تنها به عبارت‏پردازى پرداخته و يا وى خود نيز اهل راه بوده است؟ البته، بحثى در اين نيست كه شيخ، عارف به اين معنا نبوده كه عمرى را در سلوك و عرفان گذرانده باشد و به قول ما چكيده‏ى عرفان باشد؛ بلكه همان گونه كه بيان شد، وى فيلسوف و طبيب ماهر و دقيقى بوده كه در اواخر عمر بر اثر خستگى از فلسفه به عرفان روى آورده و چسبيده‏ى به عرفان است؛ هرچند داراى سوز و گداز و شور و اشتياق نيز بوده است، و اين ترنّم او نسبت به عرفان از نحوه‏ى بيان وى در كتاب «الاشارات والتنبيهات»؛ به‏ويژه در «مقامات العارفين» در مقايسه با شفا و كتاب‏هاى ديگر او به‏طور كامل مشهود است.
اين كتاب در حقيقت ارمغانى گران‏بها و ارزشمند است كه ابن سينا مسايل اساسى منطق، فلسفه و عرفان را با زبان رمز و اشاره و با زحمت فراوان و تلاش بسيار وافر براى شيفتگان راه حق و حقيقت در آن فراهم نموده است.

اين كتاب در سه جلد تنظيم شده و متن آن از انضباط و انسجام بالايى برخوردار است كه علاوه بر ده نهج كه مسايل آن مربوط به منطق است و هم‏چنين ده نمط كه به مسايل حكمت طبيعى و الهى و عرفان اختصاص دارد، داراى فصول كوچك خاصى نيز مى‏باشد كه به‏طور اجمال به آن اشاره خواهد شد.

کتاب اول

مباحثه در خانه‌ای واقع در نزدیکی دروازه پیرائوس شهر آتن صورت می‌گیرد. صاحب‌خانه پیرمردی ثروتمند و آریستوکرات به نام کفالوس است. در میان جمع علاوه بر سقراط، پولمارخوس پسر کفالوس، گلاوکن و آدیمانتوس برادران افلاطون، و تراسیماخوس سوفسطایی نیز حضور دارند.

جمهوری با توصیف کفالوس از سن پیری آغاز می‌شود. او می‌گوید در سن پیری انسان از هیجان‌های جوانی رهایی می‌یابد و هم چون برده‌ای است که از بند شهوات آزاد شده‌است. حال روحی هرکس در سن پیری به این بستگی دارد که ایام عمر را چگونه گذرانده‌است.

انسان در ایام پیری زندگی خود را مرور می‌کند. اگر بد زندگی کرده و کارهای ظالمانه کرده باشد، به تشویش می‌افتد؛ ولی آنکه در گذشتهٔ خود عملی ظالمانه نیابد، آرامش خود را باز می‌یابد و امید یار او می‌شود. البته اگر کسی در ایام پیری از تمکن مالی برخوردار باشد، راحت‌تر و بهتر زندگی را می‌گذراند.

سقراط که در حقیقت همان افلاطون است، از کفالوس می‌پرسد:«بزرگترین خوشی و نیکی که از ثروت به تو رسیده‌است چیست؟»

کفالوس می‌گوید که ثروت بیش‌تر از آن جهت خوب است که او را سخی و شریف و عادل بار می‌آورد. ثروت آدمی را باز می‌دارد از اینکه عملی خلاف عدالت انجام دهد و یا مدیون دیگری باشد، امّا «نه خردمند اگر تنگدست باشد رنج پیری را به آسانی می‌تواند تحمل کند، و نه بی‌خرد هر چند توانگر باشد آرامشی در درون خود می‌یابد.» پس تنها مردمان عدالت‌پیشه و درستکار از ثروتی که اندوخته‌اند، سود می‌برند.

سقراط از کفالوس می‌پرسد که مقصودش از عدالت چیست و بدین ترتیب مباحثه جهت فلسفی می‌گیرد. کفالوس عدالت را «درستکاری و پس دادن مال غیر» تعریف می‌کند، و سقراط می‌گوید اگر کسی مالی را در حال سلامتی از کسی بگیرد و آن را در حال جنون به او پس بدهد؛ آیا عادلانه رفتار کرده است؟ کفالوس ایراد را می‌پذیرد و از بحث کناره می‌گیرد و ادامه آن را به فرزند خود پولمارخوس واگذار می‌کند تا به گفتهٔ طنزآمیز سقراط در بحث نیز وارث پدر باشد.

پولمارخوس نخست از قول سیمونیدس شاعر می‌گوید «عدالت این است که آدمی دِینی را که به هر کسی دارد، ادا کند.» به این تعریف همان انتقاد قبلی وارد می‌شود. پس از چندبار انتقاد و تعدیل، پولمارخوس می‌گوید «عدالت آن است که به دوستان، نیکی کنیم و به دشمنان، بدی کنیم.» سقراط باز می‌گوید «کار عادل این نیست که به کسی، خواه دوست باشد و خواه دشمن، بدی و زیان برساند؛ بلکه این کار، کار ستمگران است»

سرانجام تراسیماخوس ناشکیبا:«نتوانست خودداری کند، یکباره چون جانوری درنده به ما حمله‌ور گردید، چنانکه گویی می‌خواست ما را پاره پاره کند... و فریاد برآورد... من آماده نیستم سخنان مهمل بشنوم.»

تراسیماخوس ادامه می‌دهد: «سقراط این چه دیوانگی است که تو را فراگرفته‌است و چرا با این طریق سفاهت‌آمیز ابلهان دیگر را پشت سر هم به خاک می‌اندازی؟ اگر حقیقتآ مدعی هستی که معنای عدالت را می‌دانی، تنها به سوال از دیگران قانع مشو و از نقض و رد پاسخ‌هایی که می‌دهی غرور به خود راه مده؛ زیرا بسیار کسانی هستند که می‌توانند بپرسند ولی خود قادر به جواب نیستند.»

كتاب تاريخ فلسفه غرب نوشته برتراند راسل در سه جلد ميباشد كه هر سه جلد در يك فايل تقديم علاقه مندان ميشود
كتاب اول : فلسفه قديم Ancient Phiosophy
كتاب دوم : فلسفه قرون وسطي atholic Phiosophy
كتاب سوم : فلسفه جديد Modern Phiosophy
آن تصوري از زندگي و جهان كه  "فلسفي" ناميده ميشود محصول دو عامل است يكي تصورات ديني و اخلاقي كه ما به ارث برده ايم ، ديگري آن نوع تحقيقي كه ميتوان علمي ناميد به شرط آنكه اين كلمه را به وسيع ترين معنايش به كار بريم در مورد نسبت دخالت اين دو عامل در دستگاههاي فلسفي نظر فلاسفه بسيار متفاوت است اما وجود مقداري از اين دو عامل است كه صفت مشخص فلسفه را تشكيل ميدهد.
فلسفه حد وسط الهيات و علم است . مانند الهيات عبارت است از تفكر درباره موضوعاتي كه تا كنون بدست آوردن دانش قطعي درباره شان ميسر نشده است و مانند علم به عقل بشر تكيه دارد ، نه بدلايل نقلي خواه مراد از دلايل نقلي سنت باشد خواه وحي و مكاشفه.